Zengin bir kişi, para isteyenlere altın, çimento, şeker, demir gibi mallar şeklinde para verir. Karşılığında da aynı şekilde geri ödeme talep ederler. Bunun dini bir sakıncası var mıdır?
Günümüzde kullanılan kağıt paranın içsel bir değeri yoktur. Önemi yalnızca satın alma gücünde yatmaktadır. Ve bu satın alma gücü enflasyon nedeniyle azalmaktadır.
Borç veren, haklarını korumak için soruda açıklandığı gibi belirli önlemler alabilir.
Ancak bizim önerimiz şu: Ticaret odaları tarafından yayınlanan tüketici fiyat endeksi var. Sonuçta herkes tüketici olduğuna göre, geri ödeme tüketici fiyat endeksine göre yapılabilir ve şöyle denebilir: “Sizden ortaya çıkan fiyat farkını talep ediyorum.” Tam olarak daha önce söylediğim gibi.
Gram ve saflığına göre sabit bir fiyat belirlenebilen altın değil. Kalite ve miktarına göre ölçülen buğday değil. Somut bir şey değil; tek ölçüsü satın alma gücü. Satın alma gücündeki kaybın tazmin edilmesini talep etmek faiz teşkil etmez.
Ancak bu dengeyi belirlemek için tüketici fiyat endeksini öneririm. Altın konusunda hemfikir olunabilir, gümüş konusunda hemfikir olunabilir. Ayrıca belirli temel mallar konusunda da hemfikir olunabilir – ama bunu önermiyorum.
Çünkü bireysel mallar söz konusu olduğunda, bir malın fiyatı hızla yükselirken diğerinin fiyatı düşebilir. Bu tür fiyat dalgalanmaları ile paranın satın alma gücü arasında bir denge kurmak kolay değildir.
Bu denge ancak tüketici fiyat endeksi aracılığıyla sağlanabilir.
Kommentar hinzufügen